December

De maand december staat voor mij in het teken van familie, heel veel cadeautjes, uitgebreid eten, drank, vrienden en een afsluiting van het afgelopen jaar met een nieuwe start in het daaropvolgende jaar.

Vroeger was deze maand de maand van het jaar, niet om het slechte weer. Ik ben het meisje van de zomer, de warme lange dagen, de kleren die je aan wil doen, want je hoeft er niet over na te denken of het wel warm genoeg is voordat je naar buiten gaat. Het gaat dus puur om de gezelligheid die het met zich mee brengt.

Bij ons thuis is Sinterklaas, Kerst, moeder-, vader-, en kinderdag (!), onze verjaardagen, Pasen en al die andere dingen altijd heel erg breed gevierd.

Sinterklaas was eindelijk in het land aangekomen, en dan mochten we 3 weken lang, tot aan 5 december, de schoen zetten, voor de kachel natuurlijk. Dan stonden we daar met z’n vieren voor de kachel, Sinterklaas Kapoentje te zingen, luidkeels, zo schel als het maar kon. Want we deden niet ons best met Sinterklaasliedjes, wij zijn opgevoegd met het idee dat hij niet bestond, maar dat het gewoon een ontzettend leuke feestdag is. We zette onze schoen voor de kachel neer en dan was het weer de hoogste tijd om naar bed te gaan. Als ik dan in mijn bed lag, was ik altijd heftig er over na aan het peinzen wat deze week weer in mijn schoen kwam te liggen.

Het was al diep in de nacht, toen ik wakker schrok en bij mezelf begon te bedenken dat het cadeautje er al in moest zitten. Ik kroop uit mijn bed, sloop door mijn broers kamer, waarop hij wakker werd en met mij mee ging. Stilletjes liepen we de trap af, hopend dat mama niet zou wakker worden van het kraken in de trap. Beneden aangekomen trapte ik op een pepernoot, een teken dat Sinterklaas (mama) was langs geweest. Mijn broer en ik doken op de grond, op onze handen en knieën, snel bergen pepernoten bij elkaar sprokkelend die overal over de gang verspreid lagen. Met onze monden vol van de pepernoten opende we de keuken deur, en gluurden naar binnen. Door de lichtval van de gang zagen we onze schoenen staan, met een groot cadeau erin. Snel gingen we naar binnen en pakten onze cadeautjes op, en probeerden we te voelen wat er in zou zitten. Natuurlijk was onze schoen ook rijkelijk gevuld met pepernoten en de daarbij horende snoepjes. Als we dachten dat we hadden uitgevogeld wat het cadeautje was slopen we weer naar boven toen, en gingen we weer slapen. Dromend over wat het cadeautje kon zijn. 

De volgende dag stonden we op, en renden we naar beneden toe. ‘Mama, mag ik mijn cadeautje al open maken?’ vroeg ik dan ongeduldig als altijd. ‘Nee lieverd, je moet even wachten op je zussen’. Na een half uur wachten hadden we er genoeg van en maakten onze zussen zelf wakker met als slogan,

‘ER ZIJN SINTERKLAAS CADEAUTJES!’

Als de avond van 5 december was aangebroken, was het pas echt feest.

De hele dag keek ik uit naar de avond, en als het donker was buiten, rond 7/8 uur in de avond, ging mijn vader naar buiten toe en kwam een kwartier later terug. Iedereen stond dan ongeduldig te wachten, met onze blote voeten in laarzen of slippers, waar we maar op konden lopen. Als hij terug kwam en zei dat Sinterklaas was overgevlogen met een helikopter, dan wisten we dat het tijd was. We renden dan altijd hard schreeuwend naar buiten toe, en soms zag je door het licht van het huis waar een zak lag. Iedereen zocht, en als iemand een zak had gevonden renden die naar binnen om het neer te zetten in de kamer en kwam weer gauw naar buiten rennen. De ene keer lag er 1 op de auto, de ander hing in de boom en de andere lag in het basketbalnet. De volgende keer lag er 1 tussen het hooi, of in een gat verstopt. Altijd was er een zak die je meteen zag liggen, en de andere moest je echt even zoeken. Als alle zakken, het waren er meestal 3 / 4 grof gevulde jutezakken, waren gevonden dan schopten we onze schoenen uit en liepen naar de kamer en ging iedereen op zijn plek zitten. De zaken lagen om de bijzet tafel heen die op dat moment in het midden van de kamer stond. Iedereen had wat te drinken en wat lekkers, chips of pepernoten of toastjes. Mama maakte dan de jutezakken op en pakte het eerste cadeautje. Daar stond dan een naam op van iemand en diegene kreeg dan het eerste cadeautje. Er waren een paar regels, 2 daarvan was dat je niet jezelf mocht pakken en eigenlijk mocht je niet uitzoeken. Maar als iemand de hele avond bijna nog niks had gehad omdat het toevallig allemaal in de andere zak zat, dan mochten we wel uitzoeken.

Als de avond was afgelopen, de jutezaken waren leeg en iedereen was tevreden, dan ging iedereen iets met zijn of haar cadeautjes doen, de 1 ging een nieuwe dvd kijken, de andere begon te lezen in een boek en de andere ging een spelletje doen.

Sinterklaas werd bij ons geweldig gevierd, op een manier die ik niet anders had gewild. Dit soort dagen, Sinterklaas, Kerst en alle andere feestdagen zijn hele gelukkige herinneringen uit mijn jeugd, en die koester ik. Ik weet al precies hoe ik later met mijn kinderen dit soort dagen ga vieren, op precies dezelfde manier.